1. Dit was een complete verrassing voor ons.
Nguyen, de eigenaar van het terracotta museum, had een grote foto van onze vogelkooi met theepot gevraagd.
Hij kwam terug met deze 7 meter hoge affiche van de tentoonstelling. “life as an artwork”.

2. Voorlopig hangt ie er nog wel even. Er is een tentoonstelling ingericht met ons werk dat we ter plekke en met materiaal van het dorp hebben gemaakt.
Iedereen is erg in zijn en haar nopjes met wat we daar uitgestuukt hebben. Wij ook.
We hebben een prachtige tijd doorgemaakt in een dorp met mensen die via hun eenvoud hun stinkende best doen mee te komen met de veranderende tijd.
Het is een zichtbaar pijnlijk proces. Maar met grote waardigheid geleefd.
We leren hier elke dag. We zijn er werkelijk in geslaagd een respectvol contact op te bouwen.
We gaan terug om seminars en workshops verder uit te bouwen. Een inspirerende plek.

3. Hier is de poster bij nacht. De straatlantaarn werpt, via een brandtrap aan een ander bouwwerk, een ladder schaduw naar de kooi. In de nacht kan de theepot even op stap, zolang het donker blijft. Douwe wist het met een candid camera vast te leggen.

4. Dit is een soort ‘ready-made’ van kleipotjes uit het dorp op een op de vuilstort gevonden knutselwerkje.
Het geheel wordt ineens prachtige poëzie.

5. Dit is de theepot in zijn kooi met een speciaal voerbakje erbij. Iedereen is dol op dit werk .
We hebben er zelf ook een goed gevoel bij.

6. Dit is wel de topper voor ons.
Het is een terracotta pot, voor ons gedraaid in het dorp, op een handgesmede schaar, waarvan we bij de smid in Hoi An, de handvaten hebben laten omzetten, zodat die de standaard wordt voor de pot.
Toen hij nog nat was, hebben we hem op de schaar gedrukt. Na het bakken paste hij gelukkig nog op de schaar.
De gespleten sokkel was een vondst bij het inrichten van de tentoonstelling.
Het geheel is een erg spannend werk geworden.